Ook goedemorgen…

Het is negen uur. Normaliter zou ik nog heerlijk in bed liggen met de elektrische deken aan. Noem mij Satan, maar dat ding ligt er zowel in de winter als de zomer op. Koel en kil persoon die het altijd koud heeft. Ik vraag me elke keer af: waarom plan ik dit maandelijks bezoek zo vroeg in? Ik kon verdorie uitslapen. Anderzijds: het is maar één keer per maand. Wellicht overspoelt een gevoel van trots wanneer ik weer naar huis ga: “dit heb ik toch maar weer gedaan”.

De weg van mijn huis naar route 57 in het ziekenhuis kan ik inmiddels lopen met mijn ogen dicht. Ik weiger de auto te pakken voor dat kleine stuk, want ik vind €1,50 voor parkeerkosten betalen belachelijk. Ben er potverdorie maar een half uur? De wandeling gaat over de brug bij de Blokhuispoort, waar ik elke keer weer denk aan de verhalen van de oorlog. Ik loop door het park, nog een brug over waar je moet oppassen of je niet wordt overreden door een bejaarde op een elektrische fiets. Wielrenners zijn er niks bij. Uiteindelijk langs het bejaardentehuis, waar altijd een oude man voor het raam zit en zwaait. Tranentrekkend tafereeltje dit, het idee dat mensen zo eindigen vind ik vreselijk. Ik zwaai terug, in hoop dat meer mensen dit overwegen. Uiteindelijk bereik ik het MCL. Door de langzame draaideur naar binnen waggelen, waar mensen soms bijna op elkaars hakken staan of tegen de slome deur aan lopen waardoor 'ie stopt. Wanneer zelfs tachtigers dat doen, kun je wel stellen dat ‘ie echt langzaam voortbeweegt.

Al met al heb ik de gewoonte ontwikkelt om mijn handen te desinfecteren, overal waar dat kan. De automaat met desinfectiemiddel staat normaliter tussen de ingang en uitgang. Uit automatisme doe ik mijn handen eronder en kijk naar passanten die doorlopen. Ik hoor een oudere dame enthousiast zeggen: “ze hebben zelfs zonnebrand!”, niet wetende waarom ze dat zegt, maar ik sta er ook niet bij stil. 

Meisje, jonge vrouw of vrouw?

Daar was ‘ie weer, zo’n typische levensvraag die in je achterhoofd sluimert, maar soms door vragen of situaties omhoog komt en je minutenlang bezighoudt. En de vraag is zoiets waar je ongetwijfeld nooit een antwoord op krijgt, omdat iedereen het anders ziet.

Onlangs werd de levensvraag aangewakkerd door een twaalfjarig meisje. Ik zat in het zand op de heide, alleen. Verderop zat nog een meid. Ik mag graag mensen observeren en de omgeving waarnemen. Mijn blik kruiste met het meisje verderop, en ze liep naar mij toe. “Geniet je van de rust?” vroeg ze uit zichzelf. Ik antwoordde instemmend, waardoor ze haar geroepen voelde om naast mij te komen zitten. “Dan genieten we samen van de rust” sprak ze.

Alhoewel, rust was het niet, want het meisje vertelde honderduit over haar woongroep, haar broodje pasta (wat niet onopgemerkt was gezien de pastavlekken om haar mond) en over haar huisdieren. We hadden zelfs een gesprek over snottebellen en haar irritante ‘broers’ van de woongroep. Dat ze jongens zo onverstandig vond. Toen kwam de rechtstreekse vraag: “hoe oud ben jij? Ik ben 12” aldus het meisje. Toen ik mijn leeftijd benoemde, reageerde ze: “wow, dan ben je een echte vrouw, en oud, heb jij al kinderen en huisdieren?”. Toen ik haar antwoord herhaalde van ‘oud’ knikte ze instemmend: ‘’ja, dat is oud.’’

Bij kroegen en drankwinkels moet ik mij elke keer legitimeren. Ik hoor vaak dat ik 20 lijk, geen grap. Kinderen uit groep 2 kwamen tot de conclusie dat ik een meisje was, omdat ik geen trouwring draag. Oké, kan ik inkomen.

Dus de levensvraag: tot welke leeftijd ben je een meisje en vanaf welke leeftijd een vrouw? Of is het niet leeftijdsgebonden? Ik weet het oprecht niet en breek mijn hersenen hier al jaren over. Ik vind ‘jonge vrouw’ zo bekakt en 'net niet'. Dus wat is het? Help a girl, or woman, out!

Een kringloop van geluk

Vroeger moest ik er niks van hebben: tweedehands kleding. Wie weet was er iemand in overleden. Luguber idee, dus gewoon ‘nee’. Sinds kort heb ik er liefde voor, omdat er heuse pronkstukken tussen zitten die een tweede kans krijgen. En als iets 'goed' voelt, dan neem ik het mee.

Met regelmaat loop ik het winkeltje Regverdig in Leeuwarden voorbij, maar heel af en toe krijg ik een ingeving: ‘even kijken’. Het is een winkeltje met tweedehands kleding. Een soort kringloop, maar niet helemaal. Zo besloot ik ook die bewuste dag even te kijken, want ik zocht een roze blouse. Ik ben werkelijk waar alle winkels afgegaan, van de Zara toen die nog in hartje Leeuwarden zat tot de H&M: nergens was wat ik echt zocht. En als ik iets wil, dan ga ik net zo lang door tot ik het in handen heb of krijg. Iets met strijdlustig en doorzetten. Anyway, ik liep langs de Regverdig en ik weet niet wat mijn ogen naar de winkel deed toetrekken, maar ik keek. En daar in het rek, vooraan, hing een roze blouse. Exact in de kleur die ik zocht én in mijn maat. Het bijzondere van dit winkeltje is dat het van elk kledingstuk maar één exemplaar heeft, omdat het afhankelijk is van inbreng. Het is dus geen groothandel waar je tien dezelfde items hebt in dezelfde maat, dus extra geluk wanneer je maat aanwezig is. Ik ging de winkel binnen en pakte de blouse. Achter de blouse hing nóg een roze blouse, alleen was dit van een ander materiaal, ietwat ruw. Ook mooi, dus ik besloot met beide roze blousjes naar de paskamer te gaan. Het was niet druk, beide paskamers waren nog vrij.

Dagdromer en nachtdenker

Vroeger, dan hebben we het over ongeveer 13 jaar geleden, was mijn username op forums 'Thedaydreamer'. Ik ben een persoon die veel nadenkt, observeert en waarneemt. Daarbij heb ik 's avonds en 's nachts vaak plafonddienst, als ik niet kan slapen gaan mijn gedachten op de loop. Daarnaast maak ik zoveel grappige, leuke en mooie dingen mee, dat ik heb besloten om het bloggen weer op te pakken. Ik beloof niet dat er wekelijks iets online komt, maar dit is wel mijn platvorm om anekdotes, ervaringen of verhalen op te delen. 

Bloggen is vroeger een groot onderdeel van mijn leven geweest. Ik had een blog, gericht op beauty, fashion en lifestyle. Diverse samenwerkingen hebben ervoor gezorgd dat ik prachtige producten kreeg om te reviewen en mijn schrijfstijl werd steeds verder ontwikkelt. Ik heb veel mooie mensen ontmoet waar ik vandaag de dag nog contact mee heb en zelfs die dure ISO krultang? Daar maak ik na jaren nog steeds mooie krullen mee in mijn inmiddels blonde haren.