Het is negen uur. Normaliter zou ik nog heerlijk in bed liggen met de elektrische deken aan. Noem mij Satan, maar dat ding ligt er zowel in de winter als de zomer op. Koel en kil persoon die het altijd koud heeft. Ik vraag me elke keer af: waarom plan ik dit maandelijks bezoek zo vroeg in? Ik kon verdorie uitslapen. Anderzijds: het is maar één keer per maand. Wellicht overspoelt een gevoel van trots wanneer ik weer naar huis ga: “dit heb ik toch maar weer gedaan”.
De weg van mijn huis naar route 57 in het ziekenhuis kan ik inmiddels lopen met mijn ogen dicht. Ik weiger de auto te pakken voor dat kleine stuk, want ik vind €1,50 voor parkeerkosten betalen belachelijk. Ben er potverdorie maar een half uur? De wandeling gaat over de brug bij de Blokhuispoort, waar ik elke keer weer denk aan de verhalen van de oorlog. Ik loop door het park, nog een brug over waar je moet oppassen of je niet wordt overreden door een bejaarde op een elektrische fiets. Wielrenners zijn er niks bij. Uiteindelijk langs het bejaardentehuis, waar altijd een oude man voor het raam zit en zwaait. Tranentrekkend tafereeltje dit, het idee dat mensen zo eindigen vind ik vreselijk. Ik zwaai terug, in hoop dat meer mensen dit overwegen. Uiteindelijk bereik ik het MCL. Door de langzame draaideur naar binnen waggelen, waar mensen soms bijna op elkaars hakken staan of tegen de slome deur aan lopen waardoor 'ie stopt. Wanneer zelfs tachtigers dat doen, kun je wel stellen dat ‘ie echt langzaam voortbeweegt.
Al met al heb ik de gewoonte ontwikkelt om mijn handen te desinfecteren, overal waar dat kan. De automaat met desinfectiemiddel staat normaliter tussen de ingang en uitgang. Uit automatisme doe ik mijn handen eronder en kijk naar passanten die doorlopen. Ik hoor een oudere dame enthousiast zeggen: “ze hebben zelfs zonnebrand!”, niet wetende waarom ze dat zegt, maar ik sta er ook niet bij stil.
Ik loop door naar de incheckpaal terwijl ik mijn handen ‘was’. Terwijl ik dat doe, voel ik dat de substantie geen opdrogende desinfectie is, maar wat de vrouw zei: plakkerige, witte zonnebrand. En niet zo’n beetje ook! Als ik vraag om een doekje, moet een medewerkster lachen. Schijnt dat iedereen die hier vast komt dit overkomt, men verwacht allemaal desinfectie. “Het is nog vroeg, ik ben nog niet wakker” grap ik. De medewerkster zegt dat dit men ook s’middags overkomt. Nou, mijn excuus is dat het vroeg is.
Na de prik de work-out snelwandelen ook weer gehad, want madam ongeduld moest weer blijven zitten. Dacht het niet. Al met al; ik ben nu écht wakker. Goedemorgen.
Be First to Post Comment !
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.