Onlangs las ik een tekst over ouderen gericht op ‘echte gesprekken’. Het heeft mij iets bijgebracht. Ik besloot dit in mijn gedachten te houden, voor wanneer een soortgelijke situatie zich voor zou doen.
Het kwam erop neer dat veel ouderen eenzaam zijn en echte gesprekken met de medemens missen. Naarmate ze ouder worden vallen er steeds meer mensen weg of familieleden hebben het te druk met eigen bezigheden waardoor ouderen op zichzelf aangewezen zijn. Daarbij kunnen veel ouderen niet meekomen met de technologie van deze tijd, in dit geval mobiele telefoons en social media. Ze zijn opgegroeid zonder die technologie en een gesprek aangaan was gemakkelijk. Tegenwoordig allesbehalve. Ouderen willen echte gesprekken en connecties, terwijl jongeren gesprekken voeren via WhatsApp en connecten via social media met een telefoon zowaar vastgeroest in de hand. Hiermee isoleer je jezelf van alles en iedereen om je heen, tot frustratie van ouderen die een gesprek en wel een echte connectie willen. En ik betrap mezelf er ook vaak op hoor, want daar waar ik vaak geneigd ben mijn telefoon te pakken om berichtjes te beantwoorden en op Facebook en Instagram te scrollen, ook in wachtruimtes, liet ik hem vandaag eens bewust in mijn tas.
