Een kringloop van geluk

Vroeger moest ik er niks van hebben: tweedehands kleding. Wie weet was er iemand in overleden. Luguber idee, dus gewoon ‘nee’. Sinds kort heb ik er liefde voor, omdat er heuse pronkstukken tussen zitten die een tweede kans krijgen. En als iets 'goed' voelt, dan neem ik het mee.

Met regelmaat loop ik het winkeltje Regverdig in Leeuwarden voorbij, maar heel af en toe krijg ik een ingeving: ‘even kijken’. Het is een winkeltje met tweedehands kleding. Een soort kringloop, maar niet helemaal. Zo besloot ik ook die bewuste dag even te kijken, want ik zocht een roze blouse. Ik ben werkelijk waar alle winkels afgegaan, van de Zara toen die nog in hartje Leeuwarden zat tot de H&M: nergens was wat ik echt zocht. En als ik iets wil, dan ga ik net zo lang door tot ik het in handen heb of krijg. Iets met strijdlustig en doorzetten. Anyway, ik liep langs de Regverdig en ik weet niet wat mijn ogen naar de winkel deed toetrekken, maar ik keek. En daar in het rek, vooraan, hing een roze blouse. Exact in de kleur die ik zocht én in mijn maat. Het bijzondere van dit winkeltje is dat het van elk kledingstuk maar één exemplaar heeft, omdat het afhankelijk is van inbreng. Het is dus geen groothandel waar je tien dezelfde items hebt in dezelfde maat, dus extra geluk wanneer je maat aanwezig is. Ik ging de winkel binnen en pakte de blouse. Achter de blouse hing nóg een roze blouse, alleen was dit van een ander materiaal, ietwat ruw. Ook mooi, dus ik besloot met beide roze blousjes naar de paskamer te gaan. Het was niet druk, beide paskamers waren nog vrij.

Ik paste de eerste blouse en keek goedkeurend in de spiegel: ‘’ja, dit is dé blouse die ik zocht’’. Hóé dan. Opeens kwam er een donkere schim tevoorschijn voor het gordijn, waardoor er een silhouet van een mens zichtbaar werd. Alsof iemand met de neus op het gordijn zat. Ja, het is een kleine winkel, maar zo extreem klein is het ook weer niet waardoor iemand hier zo zou moeten staan wachten. Kun je door het gordijn heenkijken? Wacht diegene tot ik klaar ben? Als dat laatste het geval was, dan zou je niet zo dicht op het gordijn staan. Ik paste tijdens de storm aan gedachten de tweede blouse en hield de schim in de gaten, bang dat de schim het gordijn open zou trekken. Lekker paranoia, nietwaar? Ik schoof bewust met mijn schoenen zodat dit geluid maakte, in hoop dat de persoon in kwestie door zou hebben dat ik aan het passen was. Inmiddels had ik de tweede blouse ook aan, deze vond ik ook prachtig. Even een moment van twijfel: zal ik beide blouses meenemen? 

De eerste sowieso. Ik besloot nog even rond te kijken, mezelf ook de tijd te gunnen om na te denken. 

Ik wilde het gordijn weer aan de kant schuiven omdat ik klaar was. Maar de schim stond er nog? Wat was dit toch? Ik sprak mezelf toe: ‘‘het is vast iemand die niet doorheeft dat hij/zij/het zo dicht op het gordijn staat’’. Ik schoof het gordijn expres met een ruk opzij en trof een vrouw aan die stond te wachten. En dat terwijl de paskamer ernaast vrij was. Onze blikken keken elkaar strak aan. ‘‘Je neemt ze niet hè? Ik zag ze eerder hangen in de winkel, ik wil die roze blouse’’ en ze wees naar de blouse die ik sowieso wilde houden. Oh, geen winkelmedewerkster die items terug in ontvangst neemt wanneer je het niet wilt, maar een vrouw die mij de blouses wil ontnemen? Apart. ‘‘Dat kan mevrouw, maar u heeft ze niet gepakt, ik wel en ik ga ze afrekenen’’ reageerde ik verontwaardigd. ‘‘Maar ik vind die blouse zo mooi’’ zegt de vrouw serieus. 

DÓÉ NORMAAL - is wat ik dacht.

Ik besloot de eerste blouse te houden, ik had deze immers als eerste. De tweede gaf ik toch aan haar om gedoe te voorkomen. ‘‘Maar ik vind die andere mooier’’ herhaalde ze en ze wees opnieuw met een opgetrokken wenkbrauw naar de blouse die ik hield. ‘‘Tsja’’ zei ik. ‘‘Volgende keer niet twijfelen, maar meteen pakken. Fijne dag!’’.

Ik kocht de eerste roze blouse. Terwijl de kassamedewerker mijn blouse aan het opvouwen was, keek ik naar de vrouw die de andere blouse in de winkel aantrok. Ze ging niet het pashokje in, maar paste demonstratief in de winkel zelf, waar overigens ook spiegels waren. De wenkbrauw was nog steeds opgetrokken en ze keek af en toe met een schuine blik naar mij. Ik observeer graag mensen en probeer gedrag te begrijpen. ‘‘Ik vind die kraag echt niet mooi hoor’’ zei ze. Vervolgens zei ze op een demonstratieve manier met de bedoeling dat ik het kon horen: ‘‘en toch vond ik die andere leuker’’ terwijl haar blik op mij was gericht. Er kon geen lachje vanaf. Ik vond de blouse die zij had ook heel leuk, maar gaf hem mede omdat ik geen gedoe wilde. Het verbaasde me dat ik voor mezelf opkwam. Alhoewel, deels. Was dit drie jaar eerder voorgevallen, dan had ik met overgave beide blouses overhandigd. Maar nu? De blouse ging mee inclusief de daaraan gekoppelde herinnering: voor mezelf opkomen. 

En nu het mooie?

Gisteren liep ik weer langs Regverdig. Ben er tijden niet geweest, zelfs niet toen de winkels na de lockdown weer open mochten. Wel gluurde ik vaak de etalage in. Zo keek ik eergisteren ook, en wat hing daar, wederom VOORAAN? De blouse die ik toentertijd als tweede had gepast en aan de vrouw had gegeven. De herinnering aan de vrouw kwam weer omhoog. Wederom het typerende: de blouse was in dezelfde maat. Je denkt vast: 'wellicht heeft de vrouw hem niet gekocht'. Maar het hangt daar op type kleding en tussentijds heb ik regelmatig een blik de winkel in geworpen en heb de blouse nooit op die plek zien hangen. Grote kans dat of zij, of iemand anders deze blouse heeft ingebracht. Ik heb deze uiteraard gekocht en draag 'm nu met een lach: een teken van trots dat ik voor mezelf opkwam, dat ik het geluk heb dat ik voor mezelf op kan komen en tegelijkertijd mijn best deed om iemand een beetje blij/tevreden te maken, waar ik uiteindelijk zelf ook blij van werd. En nu helemaal, want ik heb de blouse nu ook. Een kringloop van geluk!