Wanneer ik naar de bioscoop ga, dan zorg ik ervoor dat ik ruimschoots aanwezig ben zodat ik natuurlijk het beste plekje uit kan zoeken. Dat beste plekje is achterin welteverstaan, daar zit je ook het hoogst. Ideaal, zeker zodat er niet een grote Fries je zicht belemmert en je gedurende de voorstelling tegen iemands achterhoofd aankijkt. Het enige nadeel van vroegtijdig in de zaal zitten is dat je dan het voorprogramma ziet, driemaal. Ik heb geteld. Echter hadden we vandaag een live voorprogramma!
Kaartjes scannen en naar binnen. Daar waar veel mensen samen de zaal binnengaan en vaak twijfelen over waar ze moeten zitten, ongemakkelijk op het pad van de trap blijven staan wijzende naar stoelen en overleggen, claim ik meteen mijn plek achterin. De zaal stroomt langzaamaan vol. Her en der zijn nog lege stoelen, voor stellen die samen willen zitten is dat lastig, een probleem omdat ze naast elkaar willen zitten.
Zo komt een man binnen, samen met zijn vrouw. Aan het begin van de rij is nog één lege stoel, evenals halverwege de rij. De man loopt resoluut naar de stoel in midden van de rij. Hij loopt ongemakkelijk langs mensen die al zitten. Een enkeling staat onhandig op, zodat hij kan passeren. De man bereikt de stoel en laat hiermee de vrouw verbouwereerd achter. Ze haalt haar schouders op, schudt met haar hoofd, terwijl de zaal luid begint te lachen om dit schouwspel en commentaar geeft op de actie van de man. De man blijft daarentegen nonchalant zitten: hij heeft immers plek? De vrouw is genoodzaakt om alleen te zitten maar blijft staan, in hoop dat mensen opschuiven. Het tafereel wordt aanschouwt door iedereen in de zaal en mensen vooraan zitten omgedraaid op hun stoel. Hoe lost dit zich op? De hele rij besluit: we schuiven wel op. Dit vindt plaats terwijl de man zich van de domme houdt. De vrouw gaat chagrijnig naast de man zitten, waar door het opschuiven van de rij een plekje vrij kwam. Mensen beginnen te klappen als het stel uiteindelijk bijeen zit.
Er komt nog een stel binnen en ook hier kijkt men aandachtig toe. Zowel de man als vrouw observeren de zaal terwijl ze het stralende middelpunt zijn. In een andere rij zijn nog twee laatste stoelen vrij, maar ook hier wederom niét naast elkaar. De man vraagt of iedereen een stoel kan opschuiven, zodat hij naast zijn vrouw kan zitten.
Luid gelach, geklap en geroep volgt: “zo kan het dus ook”. De man die zijn vrouw aan het lot overliet werd nog gekscherend aangetikt: “Nou, zag je dat, is dat nou zo moeilijk?”.
Dit was het voorprogramma van de film! Het voorprogramma op het doek hebben we hierdoor gemist.
Be First to Post Comment !
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.