Onlangs las ik een tekst over ouderen gericht op ‘echte gesprekken’. Het heeft mij iets bijgebracht. Ik besloot dit in mijn gedachten te houden, voor wanneer een soortgelijke situatie zich voor zou doen.
Het kwam erop neer dat veel ouderen eenzaam zijn en echte gesprekken met de medemens missen. Naarmate ze ouder worden vallen er steeds meer mensen weg of familieleden hebben het te druk met eigen bezigheden waardoor ouderen op zichzelf aangewezen zijn. Daarbij kunnen veel ouderen niet meekomen met de technologie van deze tijd, in dit geval mobiele telefoons en social media. Ze zijn opgegroeid zonder die technologie en een gesprek aangaan was gemakkelijk. Tegenwoordig allesbehalve. Ouderen willen echte gesprekken en connecties, terwijl jongeren gesprekken voeren via WhatsApp en connecten via social media met een telefoon zowaar vastgeroest in de hand. Hiermee isoleer je jezelf van alles en iedereen om je heen, tot frustratie van ouderen die een gesprek en wel een echte connectie willen. En ik betrap mezelf er ook vaak op hoor, want daar waar ik vaak geneigd ben mijn telefoon te pakken om berichtjes te beantwoorden en op Facebook en Instagram te scrollen, ook in wachtruimtes, liet ik hem vandaag eens bewust in mijn tas.
De telefoon bleef in mijn tas, terwijl ik in de hal van het Historisch Centrum Leeuwarden aan het wachten was. Er zaten ouderen, één van hen, een oudere dame, zat tegenover mij. Leuk feitje: ik was de jongste. En dát was een aanknopingspunt voor een gesprek. Welgeteld een minuut later vroeg een oudere dame of ze naast me mocht zitten. Om een gesprek te hebben. Had ik mijn telefoon in mijn handen gehad, dan had deze ontmoeting en gesprek niet plaatsgevonden. Dan had je waarschijnlijk de figuurlijke krekels kunnen horen.
De rest van de middag heb ik met haar, Klaasje, doorgebracht. Een lieve, sterke vrouw met ook een interesse voor de Tweede Wereldoorlog. We slenterden door de expositieruimte van het HCL, bekeken alles, praatten over de oorlog en besloten samen nog naar de Joodse School te gaan voor een lezing.
“Normaal moet ik altijd alles alleen doen, ik ben zo blij dat ik jou vandaag tref en dat ik met jou mee mag” zei ze. Voor haar betekende het veel.
We vervolgden onze weg naar de Joodse School. Ik vertelde Klaasje dat vriendin Titia zou komen, ook voor de lezing. De onzekere vraag “mag ik wachten en met jullie mee” kwam van Klaasje. Natuurlijk, kom! We zijn toch samen? En trots liep Klaasje mee naar binnen. Tot grote ergernis van anderen praatte ze door de lezing heen om mij nog het een en ander te vertellen, maar ik vond haar enthousiasme lief en schattig tegelijk.
En de volgende ontmoeting? We gaan samen een stadswandeling doen. Hoe leuk! Ze heeft er zin in.
Laat die telefoon in je tas en ga voor een echt gesprek tot zover dat mogelijk is. Dat was de kern van de tekst die ik las. En dat blijkt. Het kan iemands dag echt maken en voor de ander veel betekenen.
Be First to Post Comment !
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.