De levende hel die Intratuin heet

De geur van frituurvet is op het hele parkeerterrein aanwezig; het is weer de tijd van het jaar voor oliebollen. Eigenlijk walg ik van het idee dat je je tanden in een volledige deegbal zet. Goed. Eerst even boodschappen halen, daarna moed verzamelen om naar de Intratuin te gaan. Ik pak een winkelmandje en loop de winkel binnen. Er hangt een poster met ''We love kerst''. Wie is 'we'? Ik namelijk niet. Geef mij maar zomer.

Ik moet nu door naar de Intratruin omdat ik met mijn warrige hoofd ben vergeten nepsneeuw mee te nemen voor mijn fotoshoots. Ligt nog thuis. Dus: opnieuw halen. Ik moet moed verzamelen om naar binnen te gaan, want; veel mensen. Bij binnenkomst van de Intratuin is het meteen al raak; gillende kinderen, het buitenspeelkwartier op de peuterspeelzaal is er nog niks bij. Oude mensen in scootmobielen die het pad blokkeren om naar een kerststal te kijken, 70+-ers die in discussie gaan over de grootte van de boom die de decembermaand in huis mag vertoeven en over de kleur kerstballen, en dan hebben we het nog niet eens gehad over al die flikkerlichtjes en harde, schelle geluiden die uit de miniatuurhuisjes komen. Ik. word. gek. Ik wil eigenlijk een soort bingokaart ontwikkelen met 'meest voorkomende winkeliers', zodat het winkelen ietwat draaglijker wordt.

Ik besluit meteen een medewerker te vragen waar de nepsneeuw ligt, kortste klap. Dan hoef ik deze levende hel zo kort mogelijk te mogen meemaken. Het antwoord op mijn vraag is niet bevredigend: ''de nepsneeuw ligt bij de miniatuurhuisjes''. Mijn god. Van alle plekken, waarom uitgerekend dáár? Overal waar ik kom is geluid of hangen felle lichtjes, waardoor ik afgeleid raak. Iets met hooggevoelig en prikkels. Ik moet ervan rillen, werkelijk waar. Het bordje met uitgang is ook spoorloos. Zit vast verstopt achter zo'n mistletoe of kerstlampjes, want zelfs het plafond is voorzien van decoratie. Welke route moet ik nou? Wat een feest. Oh kijk, daar, miniatuurhuisjes. 10 verschillende muziekjes door elkaar, alles beweegt, maar al met al de bak met nepsneeuw bemachtigt. Ik app vriendin Wieke verontwaardigd en uit mijn ongenoegen: ''Hier ZES EURO en bij de Action is het maar negenentachtig cent''. Ik draai me om en zie een bak met kleinere zakjes. Nouja, less is more toch? Er hangt een prijskaartje die vertelt dat de zakjes €3,49 kosten. Ik pak twee zakken, net genoeg om af te rekenen omdat ik €7 contant heb meegenomen. Lag heerlijk verstopt in de auto, zo'n soort 'cadeau van jezelf voor jezelf waarvan je het bent vergeten' moment wanneer je geld vindt. Hetzelfde gevoel wanneer je een Aliexpress pakketje in handen hebt, omdat je door de lange levertijd allang bent vergeten dat je iets hebt besteld. 

Goed overleg

2 maanden dag in dag uit stress gehad. Lees: de servicekosten die ineens van €100 naar €450 werden verhoogd, dat was alles behalve redelijk. Terwijl dat getal fors steeg, werd het getal op de weegschaal steeds minder door de stress. Mijn favoriete pantalon fladdert als een vlinder die zijn vrijheid tegemoet vliegt om mijn benen en billen, een kwalitatief uitermate teleurstellend tafereel.

''Wanneer alles tegen lijkt te werken, bedenk dan dat een vliegtuig niet met de wind opstijgt, maar tegen de wind in.''

Maar op deze dag doen we een vreugdedansje en is dit het delen waard, memorabel voor later! Deze twee maanden hebben geresulteerd in weinig slaap, dag in dag uit piekeren, veel tranen, nieuwe huisjes bezichtigingen en afwijzen om het feit dat ik het niet kan betalen, teleurgesteld zijn, ontspullen voor het geval dat ik kleiner moet gaan wonen -en win-win; ik wil alleen leven met het hoognodige-, veel juristen aanschrijven; het is gelukt! Ik kan op mijn prachtige plek blijven wonen. Mét minder spullen, voelt enigszins ook heel fijn. De aanhouder wint en in goed overleg kom je ook een heel eind als je huurbaas redelijk is. Dat de energieprijzen de pan uitrijzen is een feit, maar dat betekent niet dat je een onrealistisch bedrag kunt eisen. Gelukkig heb ik de Van der Ploeg mentaliteit; trochsette bliksem! Dank heit!

''Nee heb je, ja kun je krijgen.''

What are the odds?

Vrijdagmiddag, de hele week ziek geweest maar de afspraak voor mijn nieuwe wimpers staat vast en kan niet worden verplaatst of worden afgezegd. ''Dan moet ik maar gaan, ik ben ziek maar dan heb ik wél mooie wimpers'' typ ik met een lach naar een vriendin. Ik bekijk alles op een grappige manier, hoe ziek ik ook ben. Stuur met mijn verlepte hoofd en haar op stront de mooiste selfies naar mijn vriendinnen die het grappig vinden dat ik kan blijven lachen; doen we gewoon.

De salon zit op steenworp afstand van mijn huis, maar met de huidige temperaturen (lees: mevrouw heeft het altijd koud) pak ik de auto. Als een zombie rijd ik naar de wimpersalon, waar ik eens in de twee weken kom en 1,5 uur heerlijk kan ontspannen. Ik roddel met de eigenaresse over mijn turbulente liefdesleven en zij over de hare. We kennen elkaars exen door en door en geven ongegeneerd advies. Delen alles. Van centimeters tot achterlijke opmerkingen. We lijken op elkaar, dat is het grappige. Het is altijd rete gezellig en de tijd vliegt voorbij, maar ik kom daarbij ook echt tot ontspanning. Een soort beautybehandeling voor mijn wimpers en therapiesessie in één. Ik reken af en vervolg mijn weg naar huis.

Ik open de portier van het appartementencomplex terwijl ik mijn telefoon in de hand heb. Een herinnering op Facebook? Altijd nieuwsgierig open ik deze. Het is een bericht van lieve Ans, die niet meer hier is. 6 jaar geleden gepost op mijn tijdlijn. Ik mis haar nog elke dag. 

Ook goedemorgen…

Het is negen uur. Normaliter zou ik nog heerlijk in bed liggen met de elektrische deken aan. Noem mij Satan, maar dat ding ligt er zowel in de winter als de zomer op. Koel en kil persoon die het altijd koud heeft. Ik vraag me elke keer af: waarom plan ik dit maandelijks bezoek zo vroeg in? Ik kon verdorie uitslapen. Anderzijds: het is maar één keer per maand. Wellicht overspoelt een gevoel van trots wanneer ik weer naar huis ga: “dit heb ik toch maar weer gedaan”.

De weg van mijn huis naar route 57 in het ziekenhuis kan ik inmiddels lopen met mijn ogen dicht. Ik weiger de auto te pakken voor dat kleine stuk, want ik vind €1,50 voor parkeerkosten betalen belachelijk. Ben er potverdorie maar een half uur? De wandeling gaat over de brug bij de Blokhuispoort, waar ik elke keer weer denk aan de verhalen van de oorlog. Ik loop door het park, nog een brug over waar je moet oppassen of je niet wordt overreden door een bejaarde op een elektrische fiets. Wielrenners zijn er niks bij. Uiteindelijk langs het bejaardentehuis, waar altijd een oude man voor het raam zit en zwaait. Tranentrekkend tafereeltje dit, het idee dat mensen zo eindigen vind ik vreselijk. Ik zwaai terug, in hoop dat meer mensen dit overwegen. Uiteindelijk bereik ik het MCL. Door de langzame draaideur naar binnen waggelen, waar mensen soms bijna op elkaars hakken staan of tegen de slome deur aan lopen waardoor 'ie stopt. Wanneer zelfs tachtigers dat doen, kun je wel stellen dat ‘ie echt langzaam voortbeweegt.

Al met al heb ik de gewoonte ontwikkelt om mijn handen te desinfecteren, overal waar dat kan. De automaat met desinfectiemiddel staat normaliter tussen de ingang en uitgang. Uit automatisme doe ik mijn handen eronder en kijk naar passanten die doorlopen. Ik hoor een oudere dame enthousiast zeggen: “ze hebben zelfs zonnebrand!”, niet wetende waarom ze dat zegt, maar ik sta er ook niet bij stil.