Vrijdagmiddag, de hele week ziek geweest maar de afspraak voor mijn nieuwe wimpers staat vast en kan niet worden verplaatst of worden afgezegd. ''Dan moet ik maar gaan, ik ben ziek maar dan heb ik wél mooie wimpers'' typ ik met een lach naar een vriendin. Ik bekijk alles op een grappige manier, hoe ziek ik ook ben. Stuur met mijn verlepte hoofd en haar op stront de mooiste selfies naar mijn vriendinnen die het grappig vinden dat ik kan blijven lachen; doen we gewoon.
De salon zit op steenworp afstand van mijn huis, maar met de huidige temperaturen (lees: mevrouw heeft het altijd koud) pak ik de auto. Als een zombie rijd ik naar de wimpersalon, waar ik eens in de twee weken kom en 1,5 uur heerlijk kan ontspannen. Ik roddel met de eigenaresse over mijn turbulente liefdesleven en zij over de hare. We kennen elkaars exen door en door en geven ongegeneerd advies. Delen alles. Van centimeters tot achterlijke opmerkingen. We lijken op elkaar, dat is het grappige. Het is altijd rete gezellig en de tijd vliegt voorbij, maar ik kom daarbij ook echt tot ontspanning. Een soort beautybehandeling voor mijn wimpers en therapiesessie in één. Ik reken af en vervolg mijn weg naar huis.
Ik open de portier van het appartementencomplex terwijl ik mijn telefoon in de hand heb. Een herinnering op Facebook? Altijd nieuwsgierig open ik deze. Het is een bericht van lieve Ans, die niet meer hier is. 6 jaar geleden gepost op mijn tijdlijn. Ik mis haar nog elke dag.
Ze komt dagelijks voort in mijn gedachten, ik heb toen ze overleed niet eens afscheid kunnen nemen. Ik wist niet eens dat ze ziek was. Ik voel me daar nog vaak schuldig over, ik belde haar wekelijks of we deden heel modern aan videobellen, maar die week was ik druk, heerste er corona op mijn werk en durfde ik dus ook niet langs te komen. Net in die week werd ze heel ziek, vloog haar dochter vanuit Amerika naar Nederland en kreeg ik op een ochtend een bericht van de dochter in kwestie: ''mama is niet meer''. Toen ik verslagen en stomverbaasd vroeg of ik afscheid kon nemen, kreeg ik geen reactie. ''Was ze ziek? Hoe kan dit?''. Wat bleek; ze was 's ochtends overleden, 's middags al gecremeerd. Dus afscheid nemen was geeneens een optie. Daar ben ik nog steeds niet bovenop, het voelt alsof ik haar nog steeds kan bellen en ze gewoon opneemt. Als ik in Kollum ben, overvalt regelmatig de gedachte 'ik kan wel even spontaan bij Ans langs'. Als er een mijlpaal in mijn leven is, is zij een van de eersten waarbij ik denk: ''ik moet Ans bellen''. Als ik advies nodig heb denk ik: ''wat zou Ans doen? Ik bel haar''. Mijn vakantie in Rome? Ik stuur altijd ansichtkaarten. Pakte er 4: een voor mijn ouders, een voor mijn broer + schoonzusje Nynke, een voor mijn beste vriendin Wieke en een voor Ans. Maar die laatste moest terug en dat deed zeer toen het besef kwam. Godsamme. Onwerkelijk dat ze er niet meer is.
Het bericht op Facebook was een Facebookpost op mijn tijdlijn waar aan afbeelding stond met de tekst: ''Je bent goed genoeg, slim, mooi en sterk genoeg. Luister naar je hart en leef jouw leven. Je hebt niemand iets te bewijzen. Geloof in jezelf en voorkom dat onzekerheden je leven ruïneren. Je bent perfect zoals jij bent. Echt.'' Gevoelig als dat ik ben, begin ik schaamteloos in de portiek te huilen terwijl ik mijn brievenbus open. Huilen mag eigenlijk niet, want mijn wimpers zijn nieuw. Maar daar denk ik later pas aan. Met de telefoon nog in mijn hand, het mooie bericht van Ans op mijn scherm, werp ik een blik in mijn brievenbus waar een kaart in ligt. Er staat Liz op een evenvelop gevolgd met een hartje. Nu verwacht ik eigenlijk alleen maar blauwe enveloppen of briefjes van Post NL met 'we hebben je gemist'. Goh, word ik dus toch gemist door iemand haha, dus deze kaart was een aangename verrassing. Ik open de envelop terwijl ik de vier trappen omhoog loop, waar een kaart in zit met 'je bent geweldig'. Binnenin staat: 'het komt allemaal goed xxx'. What are the odds? Op dit moment voel ik me leeg, verdrietig om Ans, maar zo'n kaart op het juiste moment, van een vriend die vaak zegt: ''what are the odds''... Vul zelf maar in...
Nu is het zo dat ik heel spiritueel ben, dingen heb gezien, gevoeld en heb meegemaakt die niet te verklaren zijn. Ik ben geen lezer, maar heb het boek 'tekens zijn overal' in één zucht uitgelezen en weet zeker; dit is een teken. Dit is geen toeval. What are the odds?
Be First to Post Comment !
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.