Voorprogramma

Wanneer ik naar de bioscoop ga, dan zorg ik ervoor dat ik ruimschoots aanwezig ben zodat ik natuurlijk het beste plekje uit kan zoeken. Dat beste plekje is achterin welteverstaan, daar zit je ook het hoogst. Ideaal, zeker zodat er niet een grote Fries je zicht belemmert en je gedurende de voorstelling tegen iemands achterhoofd aankijkt. Het enige nadeel van vroegtijdig in de zaal zitten is dat je dan het voorprogramma ziet, driemaal. Ik heb geteld. Echter hadden we vandaag een live voorprogramma!

Kaartjes scannen en naar binnen. Daar waar veel mensen samen de zaal binnengaan en vaak twijfelen over waar ze moeten zitten, ongemakkelijk op het pad van de trap blijven staan wijzende naar stoelen en overleggen, claim ik meteen mijn plek achterin. De zaal stroomt langzaamaan vol. Her en der zijn nog lege stoelen, voor stellen die samen willen zitten is dat lastig, een probleem omdat ze naast elkaar willen zitten.

Fryske taal

Sinds ik in Leeuwarden woon, spreek ik veel minder Fries. Iedereen heeft zijn of haar mening over de taal, maar ik ben er ‘grutsk’ op.

Nu kom ik in een winkeltje (nabij de Aldehou) met streekproducten, omdat ik Fryske dúmkes wilde. Ik spreek -natuurlijk- Fries met de caissière en een andere jonge vrouw luistert aandachtig mee.

“Ik ben Fries aan het leren, dus ik luister even mee” zegt de jonge vrouw, terwijl ze pompeblêdstickers bekijkt die naast de kassa liggen. Machtich moai, dat sommige jongeren ook de Friese taal willen leren!

We leggen haar het verschil uit tussen Wâldpyken en Klaaikluten. Dat de een “hait” zegt, en de ander “hoit”.

Tot slot haal ik Fryse Knypkoekjes, die volgens de caissière “soojs” euro zijn. “Sais”, zeg ik lachend.

#Wâldpyk #Fryslân #Frysketaal #grutsk

Echte connectie

Onlangs las ik een tekst over ouderen gericht op ‘echte gesprekken’. Het heeft mij iets bijgebracht. Ik besloot dit in mijn gedachten te houden, voor wanneer een soortgelijke situatie zich voor zou doen. 

Het kwam erop neer dat veel ouderen eenzaam zijn en echte gesprekken met de medemens missen. Naarmate ze ouder worden vallen er steeds meer mensen weg of familieleden hebben het te druk met eigen bezigheden waardoor ouderen op zichzelf aangewezen zijn. Daarbij kunnen veel ouderen niet meekomen met de technologie van deze tijd, in dit geval mobiele telefoons en social media. Ze zijn opgegroeid zonder die technologie en een gesprek aangaan was gemakkelijk. Tegenwoordig allesbehalve. Ouderen willen echte gesprekken en connecties, terwijl jongeren gesprekken voeren via WhatsApp en connecten via social media met een telefoon zowaar vastgeroest in de hand. Hiermee isoleer je jezelf van alles en iedereen om je heen, tot frustratie van ouderen die een gesprek en wel een echte connectie willen. En ik betrap mezelf er ook vaak op hoor, want daar waar ik vaak geneigd ben mijn telefoon te pakken om berichtjes te beantwoorden en op Facebook en Instagram te scrollen, ook in wachtruimtes, liet ik hem vandaag eens bewust in mijn tas. 

Cashen

Momenteel onwijs verslaafd aan het verkopen van kleding via Vinted. Ik vind het hebben van minder spullen heel fijn en verkoop veel kleding, want ik streef ernaar dat ik de kastdeuren kan openen zonder dat een ware bult mij tegemoet komt rollen zoals in de scène van Pippi, want dat is de dagelijkse realiteit.

 

Ik verstuur pakketten met kleding via een klein winkeltje voorzien van pakketpunt, het is een telefoonwinkel waar mensen Lebara beltegoed kopen en kunnen internetten. De winkel heeft een mascotte, namelijk een oranje kat die je beter niet kunt aaien, anders ben je een schram rijker. En fluoriserend, fel licht waarbij je andermans poriën kunt tellen.

De eigenaar verkoopt ook telefoonhoesjes, er hangt zelfs nog een voor de iPhone 6. Dat die iPhones nog op de markt zijn verbaast me, maar dat even terzijde.

De man in kwestie kent mij inmiddels bij naam en weet steevast welke verzendoptie ik kies. Ik weet niet in hoeverre dat ernstig is, maar zolang hij kan lachen wanneer ik de winkel binnenkom, dan is het goed.