Fryske taal

Sinds ik in Leeuwarden woon, spreek ik veel minder Fries. Iedereen heeft zijn of haar mening over de taal, maar ik ben er ‘grutsk’ op.

Nu kom ik in een winkeltje (nabij de Aldehou) met streekproducten, omdat ik Fryske dúmkes wilde. Ik spreek -natuurlijk- Fries met de caissière en een andere jonge vrouw luistert aandachtig mee.

“Ik ben Fries aan het leren, dus ik luister even mee” zegt de jonge vrouw, terwijl ze pompeblêdstickers bekijkt die naast de kassa liggen. Machtich moai, dat sommige jongeren ook de Friese taal willen leren!

We leggen haar het verschil uit tussen Wâldpyken en Klaaikluten. Dat de een “hait” zegt, en de ander “hoit”.

Tot slot haal ik Fryse Knypkoekjes, die volgens de caissière “soojs” euro zijn. “Sais”, zeg ik lachend.

#Wâldpyk #Fryslân #Frysketaal #grutsk

Echte connectie

Onlangs las ik een tekst over ouderen gericht op ‘echte gesprekken’. Het heeft mij iets bijgebracht. Ik besloot dit in mijn gedachten te houden, voor wanneer een soortgelijke situatie zich voor zou doen. 

Het kwam erop neer dat veel ouderen eenzaam zijn en echte gesprekken met de medemens missen. Naarmate ze ouder worden vallen er steeds meer mensen weg of familieleden hebben het te druk met eigen bezigheden waardoor ouderen op zichzelf aangewezen zijn. Daarbij kunnen veel ouderen niet meekomen met de technologie van deze tijd, in dit geval mobiele telefoons en social media. Ze zijn opgegroeid zonder die technologie en een gesprek aangaan was gemakkelijk. Tegenwoordig allesbehalve. Ouderen willen echte gesprekken en connecties, terwijl jongeren gesprekken voeren via WhatsApp en connecten via social media met een telefoon zowaar vastgeroest in de hand. Hiermee isoleer je jezelf van alles en iedereen om je heen, tot frustratie van ouderen die een gesprek en wel een echte connectie willen. En ik betrap mezelf er ook vaak op hoor, want daar waar ik vaak geneigd ben mijn telefoon te pakken om berichtjes te beantwoorden en op Facebook en Instagram te scrollen, ook in wachtruimtes, liet ik hem vandaag eens bewust in mijn tas. 

Cashen

Momenteel onwijs verslaafd aan het verkopen van kleding via Vinted. Ik vind het hebben van minder spullen heel fijn en verkoop veel kleding, want ik streef ernaar dat ik de kastdeuren kan openen zonder dat een ware bult mij tegemoet komt rollen zoals in de scène van Pippi, want dat is de dagelijkse realiteit.

 

Ik verstuur pakketten met kleding via een klein winkeltje voorzien van pakketpunt, het is een telefoonwinkel waar mensen Lebara beltegoed kopen en kunnen internetten. De winkel heeft een mascotte, namelijk een oranje kat die je beter niet kunt aaien, anders ben je een schram rijker. En fluoriserend, fel licht waarbij je andermans poriën kunt tellen.

De eigenaar verkoopt ook telefoonhoesjes, er hangt zelfs nog een voor de iPhone 6. Dat die iPhones nog op de markt zijn verbaast me, maar dat even terzijde.

De man in kwestie kent mij inmiddels bij naam en weet steevast welke verzendoptie ik kies. Ik weet niet in hoeverre dat ernstig is, maar zolang hij kan lachen wanneer ik de winkel binnenkom, dan is het goed.

Mijn ADD brein

Zaterdagavond. Normaliter sta ik in de discotheek om foto’s van stappende mensen te maken. Een geweldig baantje al zeg ik het zelf. Ik ben onder de mensen, doe wat ik het liefst doe en kan ook nog eens gratis drinken. Win-win-win, al zeg ik het zelf. Maar omdat ik morgenochtend vroeg moet opstaan voor shoots, heb ik besloten een nachtje werken over te slaan.

Vanmiddag had ik een shoot, dus ik besluit vol goede moed de foto’s te editen. Ik heb een manier gevonden om foto’s te bewerken zodat de flow wat sneller gaat, namelijk het zoeken van een playlist op Spotify waar je klassieke muziek in kunt vinden. Terwijl de foto’s importeren en La Valse D’Amelie uit mijn speakers galmt, werp ik een blik op mijn tafel. De wit met gouden wierookbrander geeft een mooi contrast op mijn zwarte tafel, maar de houder is nog leeg. Ik wist niet dat ik wierook in huis had, maar toen ik gisteren naar blarenpleisters zocht in mijn medicijnenla, vond ik toch nog een setje. Ik haal de laptop van mijn schoot en vervolg mijn weg naar de keuken om wierook te halen. Ondertussen vind ik een wasmand met schone was. Deze kan rechtstreeks naar de kast. Terwijl ik mijn blik erop werp, bedenk ik me dat ik de kookwas nog wel snel kan draaien en loop in plaats van naar de medicijnla naar de wasmachine. De wasmachine ligt bezaaid met schroefjes en boren, omdat ik nog een kastje in de onlangs gerenoveerde badkamer moet ophangen. Dat ding is hufterzwaar, dus ik moet nog een geschikte kandidaat vinden om het met mij op te hangen. Vorige week was het geen succes met mijn buurmeisje, inmiddels goede vriendin Bente, dus we gaan zien wie ik hiervoor optrommel. Ik haal de spullen van de wasmachine en leg het in de douche neer, uit het zicht. Iets met ‘wat je niet ziet is er niet’.