''Jullie zijn mijn kinderen''

 Als je met kleuters werkt, krijg je soms de leukste en gekste opmerkingen. Vragen ook natuurlijk. 

Die kleine, lieve wezentjes hebben natuurlijk een hele kleine en beperkte wereld. Hun leventje begint net, ze hebben hun familie, eventueel huisdieren, buurtkinderen, gaan mee naar de supermarkt en kennen enkel het dorp. Een vakantie soms daargelaten. Dan gaan ze op hun vierde levensjaar naar school waar ze andere kinderen leren kennen en een juf hebben. In dit geval twee; mijn duo en ik. Toen we een schoolreisje hadden en Kollum nog maar net uitreden met de grote tourbus, vroeg een kleuter of we er al bijna waren en of we nog in Nederland waren. Het besef van de wereld is volop in ontwikkeling, zo ook naar andere mensen toe. 

Zo krijg ik als juf regelmatig de vraag: ''juf, wat doe jij eigenlijk voor werk?''. Toen ik een keer vertelde dat dit mijn werk was, zei het kind in kwestie: ''nee, ik bedoel je echte werk''. Het kind moet na school naar de BSO, dus is in de veronderstelling dat grote mensen 'na school' werken, zoals zijn ouders. Of: ''juf, wat wil jij later worden?''. Toen ik zei dat ik al ben geworden wat ik wilde, zei hij: ''nee, ik bedoel later als je oud bent''. Besef van leeftijd hebben ze ook niet. Ik vind het leuk om kleuters te prikkelen en aan te zetten tot 'zelf nadenken'. Als ze vragen hoe oud ik ben, vraag ik: ''wat denk je?''. Vaak vergelijken ze mij met hun ouders, die vaak halverwege de 30 of soms 40 zijn. Maar dan de vraag: ''heb jij al een man? Ben jij getrouwd?''. Als ik zeg van niet, dan vinden ze mij 'geen echte vrouw' of 'groot mens'. En van daaruit komt vaak de vraag: ''waar slaap jij op school, waar staat jouw bed?''. Ze zijn echt in de veronderstelling dat juf op school woont en slaapt. Hilarisch. 

Een keer in de zomer was het zo warm, dat ik besloot om naar de speeltuin drie straten verderop te gaan. Maar kleuters moeten vaak naar het toilet, gelukkig wonen mijn ouders in de straat bij de speeltuin, dus ik belde mijn mem en vroeg of we af en toe naar het toilet konden indien nodig. Dit mocht. Toen ik kinderen continu naar mijn ouderlijk huis bracht en een kind opving dat ik 'mem' zei, zei ze: ''dat is jouw mem niet, dat kan niet. Jij hebt geen mem''. Zelfs toen ik jarig was en voor de klas stond kwam mijn moeder taart brengen. Ik zei: ''dankjewel voor het brengen mem''. De kinderen waren nieuwsgierig: wie is die vrouw, wat doet zij hier en waarom zegt juf 'mem'?. Wederom de opmerking: ''jij kan geen ouders hebben hoor juf, kinderen hebben ouders maar juffen niet''. Oh. Zelfs toen we het thema familie hadden, kon het alsnog niet.

Ik woon zelf in Leeuwarden maar werk in Kollum. Toch komt het regelmatig voor dat ik ouders en leerlingen tegenkom, omdat ze een shopdag hebben gepland of familie hier hebben wonen. Zo trof ik een kind op de markt dat normaal een waterval aan woorden heeft, maar nu perplex stond. Wat doet juf op de markt? Een kind in de stad, waarvan de moeder een enthousiast gesprek aanknoopte. Of ik ook aan het winkelen was. ''Nee, ik woon hier''. Het kind in kwestie was in de veronderstelling dat ik op school woonde dus dit was onmogelijk. Of een kind in de supermarkt; ''wat doet mijn juf in de supermarkt? Waarom haal jij boodschappen?''.

Het liefste? Dat kinderen zeggen dat ze van mij houden. Nou is dat besef natuurlijk niet helemaal zoals wij volwassenen het kennen, maar voor zo'n kind ben je als leerkracht wel heel belangrijk, je ziet ze het grootste deel van de dag dus dat is onwijs lief. Laten we het daar ondanks de grappige vragen maar op houden. En tot slot de vraag of ik zelf kinderen heb. Ik vind het geweldig om te kunnen zeggen: ''ik heb er 18, een klas vol, jullie zijn mijn kinderen.''